Teoria muzyki i szkoły
W Mezopotamii powstały zręby pierwszego teoretycznego systemu, łączącego muzykę, magię, astrologię i matematykę. przez własny sztampowy styl muzyka łączona była z kosmosem, czy ładem wszechświata; np. interwały muzyczne (unison, oktawa, kwinta, kwarta), będące niby innym jak proporcjami matematycznymi, wynikłymi z podziału struny na części, łączono z porami roku. W ów sposób muzyka obijała harmonię makrokosmosu. Te ogół problemów przejęli i rozwinęli w następnym tysiącleciu greccy pitagorejczycy. przez własny związek z magią muzyka dostępna była tylko kapłanom. w zasadzie praktyka muzyczna (śpiewy, tańce) uznawana była za obsługiwanie magiczne, natomiast więc posiadające moc sprawczą na równi z zaklęciami. Muzycy szkoleni byli w szkołach, oryginalnie istniejących tylko przy świątyniach, dokąd i wiedzy muzycznej szkolono ich w zakresie teologii, kosmologii czy wiedzy o demonach. W Mezopotamii nie znano notacji muzycznej, na wynik tego wszystkie utwory przekazywane dawny na drodze pamięciowej.